Een verhaal dat veel mensen uit Bavel, Breda en ver daarbuiten zal zijn bijgebleven, is het verhaal van Milou. De 17-jarige scholier van het OLV veranderde van een onbezorgd kind in een tiener met zeer ernstige psychische problemen. Toen het na een lange strijd voor haar ouders en hulpverleners duidelijk werd dat er voor Milou geen redelijk perspectief op herstel was, werd haar lijdensweg beëindigd door middel van euthanasie. Regisseur Bart Hölscher maakte een indrukwekkende documentaire over het leven van Milou: Milou's strijd gaat door. De NTR heeft de documentaire gekozen als Nederlandse inzending voor de Emmy Awards.
Ruim twee jaar geleden kwam er een einde aan het lijden van Milou. Voor haar was er geen uitzicht op herstel en er werd gekozen voor euthanasie. Milou had een wens: Zij wilde psychisch lijden een gezicht geven om anderen te behoeden voor wat zij had meegemaakt. Op 2 oktober 2025, twee jaar na haar overlijden, was de voorpremière van de documentaire Milou’s strijd gaat door in cultuurcentrum Tiliander in Oisterwijk.
Een miljoen kijkers
De documentaire is inmiddels door, naar schatting, een miljoen mensen bekeken. Publieke omroep NTR heeft Milou’s strijd gaat door gekozen als inzending voor de International Emmy Awards in de categorie documentaires. De motivatie voor de keuze: ‘de film geeft uitzichtloos psychisch lijden bij jongeren op indrukwekkende wijze een gezicht en maakt de dilemma’s rond euthanasie bij psychisch lijden bespreekbaar’.
“Het is niet makkelijk om zo’n film te maken”, geeft regisseur Bart Hölscher aan. “Vervolgens ben je met zo’n film bezig en dan denk je van, het zou toch wel eens kunnen zijn dat we gewoon een goeie film aan het maken zijn. En dan krijg je te horen dat je de best bekeken NPO-documentaire van het hele jaar bent.”
Brandbrief
Tijdens het maken van de film stuurden veertien psychiaters een brief aan het Openbaar Ministerie met een verzoek om strafrechtelijke vervolging na het overlijden van Milou. “Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik in het begin een wat andere lijn had dan wat het uiteindelijk geworden is. Maar dan komt die brandbrief en dan moet je erover nadenken, wat doe ik daarmee? Je wilt niet dat die brief met de film aan de haal gaat. Dus dat was wel een hele puzzel. Maar op een gegeven moment paste die brief en ook dat gedoe in de Tweede Kamer, zodat de kijker ook de pijn en het ongemak voelt die er dan bij die mensen zit.”
De documentaire blijft Hölscher bezighouden. Samen met Mireille Verhoof, de moeder van Milou, bezoekt hij op de middag van het vraaggesprek een school waar ze met 350 MBO-leerlingen het gesprek aangaan. “En Ik heb echt honderden mails en brieven gehad van mensen. Allemaal met hun verhaal. Dan merk je ook, het verhaal van Milou, mensen luisteren ernaar. Het doet iets met mensen. Het zet mensen in beweging. Het laat mensen iets anders over dingen denken. Dat is natuurlijk prachtig als je een film maakt die dat teweeg kan brengen.“
‘Laatste wens’
De eerste reactie van Hölscher nadat hij hoorde van de inzending voor de Emmy Awards was verbazing. “Ja, echt, wat is dit nou, weet je wel. Die had ik echt niet zien aankomen.” De eerste actie was contact zoeken met de familie Verhoof. “Uiteraard, Mireille is dan de eerste die ik bel. Wat dacht jij?”
Mireille ziet in het succes van Milou’s strijd gaat door vooral erkenning “Dat het onderwerp besproken mag worden. Dat het inderdaad kan zijn dat mensen niet het gezicht ervan wegdraaien.” Mireille en haar familie spelen uiteraard een grote rol in de film. De première in Oisterwijk was een belangrijk moment voor hen. “Ik denk dat dit het dichtst mogelijk bij de laatste wens van Milou komt. En dat maakt dat wij daarmee een stukje verder zijn gekomen in ons rouwproces.”
‘Geen pleidooi voor euthanasie
Afgelopen zomer werd ter nagedachtenis aan Milou de Blauwe Boom bij het OLV onthuld. De oorsprong van het Blue Tree Project ligt in Australië. Op vakantie in Bali raakten Mireille en haar man Louis aan de praat met een Australisch gezin. “Zij zagen dat er bij hen ontzettend veel mentale problemen onder jongeren waren. Zij vroegen of dat in Nederland, in Europa ook was. En toen vertelden we over de film en gaven zij ook wel aan dat het heel belangrijk was dat het verhaal van Milou ook over de grens van Nederland heen mocht. Deze problematiek speelt in alle landen, het stopt niet bij de Nederlandse grens.”
Milou’s strijd gaat door is geen pleidooi voor Euthanasie. “Nee, dat klopt, dat is het niet”, beaamt Hölscher. “Het is niet zo van: kijk mijn film en ben voor euthanasie.” Of de film in het buitenland zal aanslaan weet hij niet. “Het is mooi als ook mensen aan de andere kant van de wereld kennis kunnen nemen van het verhaal. Mensen in ieder geval laten inzien dat sommige levens niet te leven zijn. Ik hoop dat de film dat een beetje wil doen.”
De documentaire is online terug te kijken bij NPO en Omroep Brabant. In juni wordt bekend of Milou’s strijd gaat door bij de genomineerde films hoort. Als dat zo is mag Hölscher in september naar Amerika.
