Op zondag 10 mei werd de Wings for Life World Run beslist toen de zogeheten Catcher Car de laatste deelnemer inhaalde. Deze hardloopwedstrijd heeft namelijk geen eindstreep, maar een auto die deelnemers inhaalt. Zodra dat gebeurt, is de race voor die persoon voorbij. Arthur Vansteenkiste uit Leuven legde met 66,7 kilometer de langste afstand af. Daarmee won hij de wedstrijd in Breda en eindigde hij als vierde in het wereldklassement.
Hoe kwam Arthur tot zijn overwinning in Breda? Dat begon vorig jaar in Geel, in België. Daar deed hij voor het eerst mee aan de wereldwijde hardloopwedstrijd, namelijk de App Run. Daarbij doe je mee aan dezelfde wereldwijde wedstrijd, maar dan via een app op je smartphone. “Dat kwam voornamelijk door mijn vriendin. Haar familie deed al een aantal jaar mee. Haar vader heeft in 2015 een ongeluk gehad waardoor hij verlamd is geraakt. Sinds 2016 doen zij mee. Dus toen wij vorig jaar begonnen met daten, was het vanzelfsprekend dat ik ook meedeed.”
Van App Run naar Flagship Run
Na de App Run in Geel smaakte het naar meer. “De App Run ging verrassend goed. Daarom besloot ik ook mee te doen aan de Flagship Run.” Waar je overal ter wereld aan de App Run kan meedoen, zijn er ook grote wedstrijden georganiseerd. De zogeheten Flagship Runs. Zo stond Arthur afgelopen zondag klaar voor de ultramarathon in Breda. Aangezien er geen vaste eindstreep is, rennen deelnemers verder door dan het geval is bij een normale marathon van 42,195 kilometer. “Dat was toch wel bijzonder, ook vergeleken met andere wedstrijden. Naast veel publiek is er die bewegende finishlijn. Je loopt normaal gesproken ergens naartoe, maar bij wijze van spreken loop je nu ergens van weg.”
Arthur vertelt verder: “De start doe je samen met mensen die in een rolstoel zitten. Je staat er dan nog meer bij stil dat het een geschenk is om te kunnen lopen en te mogen lopen. Het feit dat bijvoorbeeld ook in Australië mensen te voet en in een rolstoel op hetzelfde moment starten, geeft een extra laag en maakt het een unieke wedstrijd.”
Supporters voor een goed doel
Hardlopen is geen teamsport, maar er is wel een team van supporters om de lopers heen. Zo had ook Arthur veel mensen om hem heen die hem ondersteunden. “Ik voelde mij niet heel fris die dag, dus ik heb veel gevochten tegen gedachten om op te geven. Maar gelukkig was er veel support van vrienden, familie en schoonfamilie. Een goede vriend van mij hielp vanaf het begin met pacen. En mijn vriendin, die fietste op het eind met mij mee en bleef mij aanmoedigen. Daardoor kon ik toch doorzetten tot die 66,7 kilometer.”
Naast het goede doel, liep Arthur ook mee om een prestatie neer te zetten. “Als atleet loop je ook wel mee voor de winst. Je kunt je dan soms verliezen in de cijfers, zoals het aantal kilometers en je tempo. Het mooie aan deze wedstrijd is dat je daar een beetje los van komt. Je voelt dat het mooi is om de vrijheid te hebben om te mogen lopen.”
Toekomstplannen
Als we Arthur vragen of hij er volgende editie weer bij is, reageert hij positief: “Dat zeker, ja. Ik blijf sowieso nog actief voor de competitie en zal aan andere wedstrijden deelnemen om mijn grenzen te verleggen. Maar zelfs als dat anders loopt, of als ik mij niet goed getraind voel, zal ik altijd meedoen aan deze wedstrijd. Voor die extra betekenis. Het is gewoon een heel mooi initiatief.”
