Het zogeheten vrijheidsvuur is dinsdagavond vanuit Wageningen aangekomen in Breda. Het vuur is overgebracht door een groep lopers tijdens de Nationale Bevrijdingsvuur Estafette. Het vuur is aangestoken op het plein voor het Chassé Theater in Breda.
Op maandagnacht om 0:30 uur hebben de lopers uit handen van de burgemeester van Wageningen het vuur gekregen, waarna ze om 1:00 uur gingen lopen met een groep van ongeveer dertien mensen. Zij doen dit met twaalf lopers en één chauffeur. Om beurten fietsen de deelnemers of rijden ze mee in de auto. De lopers hebben in een estafettevorm het vuur naar Breda gebracht. Dit is ontstoken rond 18:00 ontstoken om te laten zien dat Breda met dit vuur, de vrijheid gaat vieren.
De estafetteloop
In totaal hebben de lopers zo 110 kilometer afgelegd, volgens Gijs Driesprong uit Breda, een van de lopers, was de loop in de nacht erg moeilijk. “We hadden een hele donkere natte nacht met veel regen. En dan is het met een telefoon heel moeilijk om te navigeren.” Omdat er regendruppels op het scherm van de telefoon kwamen, viel de navigatie weg, “dan is het weer even de weg zoeken met z’n allen. Maar het is ons gelukt.” De renners hebben gezamenlijk één doel, het vuur naar Breda brengen. Gijs vertelt dat als er één loper niet meer verder kan, iemand anders het overneemt. “We doen het voor elkaar en met elkaar.” Sommige van de renners kenden elkaar al, anderen hadden zich nieuw aangemeld. “Mensen worden enthousiast en zeggen: ‘dit wil ik ook meemaken.’ En die doen dan ook mee. van beginnende lopers tot ervaren lopers.”
Tijdens de loop is het niet stil, ze hebben het onder andere over waarom ze het doen, wat 5 mei is en wat er allemaal gespeeld heeft tijdens de tweede wereldoorlog. “Wij bouwen inderdaad een bijzondere relatie op door dit samen te doen. Door het onderwerp. Maar ook door samen de tegenslagen te overwinnen. Als je verkeerd loopt in de regen, in het donker. Om dan toch samen weer de weg terug te vinden. Want je staat er gewoon alleen voor midden in de nacht. En dat maakt het mooi.”
Poolse muzikale invulling
Nadat de lopers klaar waren, ging een van de lopers Poolse volksliederen zingen. Jos Koniuszek is 74 jaar en heeft bijna elke loop meegedaan. Hij heeft zelf een Poolse achtergrond, hij is de zoon van een Poolse militair. Samen met zijn broers heeft hij gezongen, zonder instrumenten, alleen met de stem. “Sinds een jaar of anderhalf hebben we bedacht dat we dat weer eens wilden gaan doen.” Deze liedjes kenden zij nog van vroeger van de familie en van de dansgroep Polonia waar zij inzaten. De organisatie van het vrijheidsvuur zocht nog een muzikale invulling, Jos had gebeld en een aantal filmpjes laten zien, “Drie zoons van een Poolse bevrijder. Die liedjes komen zingen als het bevrijdingsvuur binnenkomt. Wat wil je nog meer?”
De vader van Jos die Poolse militair was, heeft nooit iets verteld over de oorlog, maar Jos en zijn broers denken op zulke momenten wel aan hem. “Als we met die liedjes bezig zijn. Hij zong ook lekker. Hij zou dit wel heel leuk vinden, met zijn drieën, drie stemmen. En dan zonder muzikale begeleiding.” Voor Jos is het een soort van troost. Omdat zijn vader nooit iets heeft verteld, wisten we eigenlijk niet wat hij allemaal had meegemaakt. Daar kwamen we pas achter toen hij al overleden was. Op deze manier houden we de herinnering levend. Maar geven we die ook door aan de volgende generatie. In ieder geval in Breda.” Jos vult aan: “Er wordt in Breda niet zo heel veel gevierd, die vrijheid. Maar het is wel belangrijk dat we dat blijven doen. Niet alleen herdenken, maar ook vieren.”
